Żeby nie było, że tylko rysuję motocykle, zamieszczam jedno z nielicznych zdjęć mojego Junaka z 1993 roku. Przednie zawieszenie oryginalne, założyłem tylko po to, by przejść przegląd techniczny, normalnie miałem zawieszenie Springer o długości rur 90 cm i kołem od WFM. Tylne koło – bęben Junaka felga i opona od Syreny niestety przypominała bardziej walec drogowy niż oponę, nie mogłem zdobyć radialnej. Rama – podcięta zaraz nad uchwytem silnika i pochylona do tyłu, wahacz przedłużony o 5 cm i zblokowany na stałe. Silnik – suche sprzęgło oparte na koszu sprzęgłowym od 7, pracuje zdecydowanie lepiej niż mokre, niestety problematyczne jest uszczelnienie skrzyni biegów. Rozwiązanie to trochę hałasuje, ale daje niepowtarzalny wygląd i takie były założenia. Wielki alternator od fiata 125, w owym czasie dość popularne rozwiązanie. Kombinowałem z iskrownikiem umieszczonym na wale, teoretycznie iskra w drugim cyklu nie powinna mieć żadnego wpływu, ale dwukrotnie zwiększone obroty powodowały nieprawidłową prace automatycznego przyspieszacza zapłonu. Próbowałem z mocniejszymi sprężynami, ale nie do końca mi wyszło. Efekt był taki ze na niskich obrotach silnik miał niesamowitego kopa, startując potrafiłem przypalić gumę, co prawda ślad miał długość w granicach 20 cm, ale patrząc na oponę szerokości 15 cm jest całkiem niezły wynik, niestety miał o wiele gorsze przyspieszenie i nie dało się tym jechać więcej niż 80 km/h. Szybko powróciłem do oryginalnego rozwiązania. Dziś motocykl jest w częściach, zrobiłem od nowa tył ramy, koło powędrowało o 8 cm do tyłu (względem oryginału) i obniżyłem prześwit. Kiedyś go dokończę.